BEKLERKEN

ilk yalanımı kentin
bu dinlediğin?
denizine yapışmış gibi
karasına söylettiği.
kapalı gözlerle baktığın
ama kanmadığını sandığın.
ve güneşten çalınmış ışıkların
çözemediğin de kör düğümünü.
unutmalı saçların tellerinden bile
beklediğin o yere
hiç gelmeyeni.

gün tükenmez gibidir hep
anılara,
umutlara birikmiş
ve sadece sana uykusuz gecelerde ay,
uydurulmuş notaların şarkıları eşliğinde
bir yerlerde bir şeyler içerken.
sen bir çarpı atarsın kendi bıçağınla
aldırmadan acısına,
randevuya geç kalmış yüreğine

yüzünde eksik,
zeytin tanesi gözler beklerken sen
iç çekmiş bir denizin kıyısında
hasretin teri ile ıslak avuçlarına.
o karışmış siyah saçlarının
her telini koca kentin
sokaklarına
ve
adresleri hiç olmamış insanlarına
sen hiç yokmuşsun gibi dağıtırken.
unutmalısın onu
parmaklarından bile
gittiğin yerde,
kendi eskine dönüşünü beklerken

cuma hikmet 20 ekim 2007/Kalkan